KALBİMİN DİLSİZ ÇIĞLIKLARI

(ZOR DA OLSA BAZEN GEREKLİDİR AYRILIKLAR)

Güneş el sallarken muzipce
yorgun düşüyor aklım geceye
yanarken bir bir öte şehrin ışıkları
kilitleniyor gözlerim gözlerinde tatlı bir düşe...

Ellerini istiyorum uzak gözlüm,
ellerim avuçlarının içinde.
Başımı koysam çıplak göğsüne öylece
kalbinin gümbürtüsü kalbimin üzerinde.
Donsa zaman diyorum, geçmişten uzak
ısınsa bedenim gelecekten habersiz.

Ah uzak gözlüm, "ah" çekiyorum
sen korkmasan aşka yakalanmaktan sonsuz
ben korkmasam acıya düşmekten pişman
sen bende olsan ben sende
üçüncü tekil şahsı silsek de lügattan
biz olsak diyorum
tek bedende dünyadan...

Güneş el sallarken muzipce
yorgun düşüyor aklım geceye
yanarken bir bir öte şehrin ışıkları
kilitleniyor gözlerim gözlerinde acı bir gerçeğe...

Yanıbaşımızdaki deniz değil, uzak gözlüm
bir göl sadece, sınırları belli
suya vuran yakamozlar bile
gerçek değil, uzak gözlüm
öte şehrin ışıkları...

Bak bana, uzak gözlüm
dudaklarımdaki tebessüm de sahte
sağır mısın ki duymuyorsun
kalbimdeki dilsiz çığlıkları...

Sen bendesin ben sende
duygu yoksunu aklımız peşimizde
donmuyor zaman, aşka inat
yok olmuyor dünya, arzuların alevinde...

Güneş el sallarken muzipce
yorgun düşüyor aklım geceye
yanarken bir bir öte şehrin ışıkları
kilitleniyor gözlerim gözlerinde hüzünlü bir vedaya...

Kabul et, iki kaçağız baharı kucaklayan
yorgun düşmüş karda kışta kovalamacadan...
Henüz yaşanmamış bir aşk için
üşüsek de gereklilik kipinin ateşinde
ayrılığa son bir estir, bu gece
kalbi kırık coşkumun isyankar alevinde...