Aşkı da Cinselliği de Evlilik Değil, Gündelik Yaşam Öldürür!

Hep tartışılır: "Evlilik aşkı öldürür mü?" diye...

Bir başka tartışma konusu ise erkekler tarafından "biraz nefes almak, yaşamını renklendirmek, monotonluktan kurtulmak için..." gibi bahaneler ileri sürülerek yaşanan aldatma gerçeğidir.

Şunu özellikle belirtmek isterim ki burada tartıştığım konu: birbirinden nefret ettiği halde maddi ya da toplumsal bazı dayatmalar nedeni ile evlilik birliğini(!) ölümüne koruyan eşlerin ilişkileri, aldatmaları ya da aldanmaları(!) değil... Sözünü ettiğim şey: görünürde mutlu olan, evlilik yaşamlarında elle tutulur hiç bir sorun olmadığı halde, dışarıda heyecan arayan eşlerin(aslında erkeklerin demek lazım!) davranışları.

Bizim toplumumuzda ilginçtir: aşk, sevgi ve cinsellik bir birinden ayrı yaşanabildiği iddia edilen kavramlardır. Oysa sevgi, aşkı da cinselliği de kapsar. Cinsel isteğin olmadığı bir aşk ise pek gerçekçi olmaz. Yalnız başına (özellikle erkeklerce) yaşanabilen cinsellik ise; aslında aşk ve sevgi ile yaşandığında büyüleyicidir.

Bir çok erkek, karısını sevdiğini ancak cinsel olarak mutlu olmadığını; bu nedenle dışarıda bu ihtiyacını giderdiğini, kendince masumane(!) bir şekilde savunur. Zaten bu masumane gerekçe de toplum tarafından "erkeğin elinin kiri" olarak hoş görülür. Bir çok kadın, kocasını sevdiğini söyler ama evliliğin ilk bir kaç yılından sonra cinsellikten kaçınır ya da bunu bir görev; yerine göre de etkili bir rüşvet silahı olarak görür.

Bence sorun evlilik değil gündelik yaşamdır. Ne yazık ki çiftler birbirlerine gösterdikleri özeni; daha da önemlisi, sevdiklerine hoş görünebilmek için evlilik öncesinde kendilerine gösterdikleri özeni, evlendikten sonra göstermezler. İşte bu özensizlik, öncelikle cinsel çekiciliği öldürür. Bence bir birlikteliğin, olmazsa olmazı da zaten cinsel çekiciliktir.

Yıllar önce bir film izlemiştim bu konuda. Filmin adını hatırlamıyorum ama beni çok etkileyen bir diyaloğun içeriğini hatırlıyorum. Filmde birbirini seven ve uzun süredir birlikte yaşayan bir çift vardı. Sonra bir gün erkeğin yaşamına oldukça seksi bir kadın girdi. Çiftin yüzleşme sahnesinde, diyaloğun içeriği özetle şöyleydi:

Kadın :Bunu bize neden yaptın?
Erkek :Çünkü onun çok seksi giysileri ve çamaşırları vardı.
Kadın :Benim de var!
Erkek :Evet ama senin pamuklu pijamaların ve çamaşırların da var.
Kadın :Onun da vardır!
Erkek :Evet vardır ama ben onunkileri hiç görmedim...

Çok basit bir diyalog gibi görünmesine rağmen ben bu diyaloğun, evlilik ya da uzun süreli birlikteliklerde neyin, nasıl öldüğüne çok güzel parmak bastığına inanıyorum. Nedense insanlar çok zor bulunan aşkı bulduktan, aşklarına kavuşabilmek için onca emek harcadıktan sonra hiç acımadan gündelik yaşamın gündelik giysileri ve gündelik sıkıntıları içinde onu, boğup yok ediyorlar.

Hep söylenir : "Sevgi ve aşk emek ister" diye..
Ama hep unutulur: "Sevgi ve aşk, özenle korunmayı da ister.."
Ve hep yok sayılır : "Sevgiyi ve aşkı gerçek kılan, aynı zamanda cinsel çekiciliktir.."
Cinsel çekicilik ise önce kendini sevmek ve kendine hakkettiğin değeri vermektir...

Çiftler, ilk buluşmalarında kendilerine gösterdikleri özeni
(aradan kaç yıl geçerse geçsin) halâ gösterebilseler;
ve hergün yaşanan "hoşçakal, güle güle" faslını,
birbirlerini bir daha göremeyecekmiş gibi hissederek tutkuyla yaşayabilselerdi
hayat gerçekten onlar için bayram olurdu...

Bence sahipseniz o aşka ve "seviyorum" diyorsanız
hemen çıkarın üzerinizden o paspal giysileri...
Farz edin bu ilk buluşmanız.
Kim bilir, hayat bu: belki de son...

Sürün sürüştürün, takın takıştırın
bakın aynaya,
önce siz beğenin kendinizi...

Karşılaşınca önce ondan beklemeyin, siz atlayın boynuna;
en ateşlisinden bir öpücükle başlayın söylemeye:
birlikte, tutkulu, heyecanlı
ve her geçen gün yeni süprizlere kucak açacak olan
büyülü bir yaşam türküsünü...