Ankara'nın Yüzü Asık Çünkü Kalbi Kırık

Dün, 29 Mart yani
tatlı bir düş gördüm, ergenlikten yadigar
belli belirsiz bir heyecan, yaladı geçti yaralı gönlümü...

Bunca ihanet, bunca iki yüzlülük,
maskeler düşmüş,
çamurlu, arsız yüzler ortada
yılanın dokunmadığı yürek kalmamış ki
bin yıl daha yaşasın kötülük...

İşte dedim, işte bugün değişecek
gün geldi, devran dönecek
Ankaramla sarılmış yalnızlığım
tam da bu gece on ikide bitecek...

Dün, 29 Mart yani
tatlı bir düş gördüm, ergenlikten yadigar
belli belirsiz bir heyecan, yaladı geçti yaralı gönlümü...

Ayak seslerini dinledim tozlu kaldırımlardan yükselen
uzaklardan uluyan felaket habercisi bir köpeğe kızdım
erkenci bir horoz ötünce şehrin öte yanından
mahallenin delikanlıları tutuşunca kavgaya kötülüğün uşakları ile
telaşa kapıldım beklediğim sevgili, kim vurduya gidecek diye...

Bekledim, bekledim, bekledim
özü sözü bir, yüzü aydınlık
gözleri ezilenden yana çığlık çığlık
elleri insandan yana umut
adı gelecek, soyadı kardeşlik olan sevgili
çalsın kapımı, sarılayım boynuna
kondurayım dudaklarına ateşten bir davet
dans edelim zebanilerin ağıdında çırılçıplak
sevişerek karşılayalım gün doğumunu
müjdemiz olsun Ankara'ya
bizimle uyansın insanlık, güneşli bir bahar sabahına...

Dün, 29 Mart yani
tatlı bir düş gördüm, ergenlikten yadigar
belli belirsiz bir heyecan, yaladı geçti gönlümü...
Sabah uyandım kan ter içinde, yalnız
tatlı düşüm sonradan karabasana dönmüş belli...
Baktım pencereden gökyüzüne
güneşli bir bahar sabahından çok uzak
yüzü asık Ankara'nın, kalbi kırık
dokunsam ağlayacak, günü karanlık
"dayan" dedim "güçlü ol, elbet geçecek..."