Pek Zordur Kalabalıklar İçinde Var Olmak EN ZORUDUR KALABALIKLAR İÇİNDE TEK KALMAK

Sen ağlama be çocuk
ciğerimi yakıp kavuruyor dinmeyen gözyaşların
bakma bana öyle yardım dilenerek
yüreğimi parçalıyor acılı bakışların
bir ana yüreği anlar ancak bu çaresizliği
çocuğunun titrek sesini kilometrelerce uzaktan işiten bir baba
bir yastıkta kocamayı hayal ederken
sevdiğini beyazlar içinde toprağa veren bir eş
sevdiğine yapılan işkenceyi
eli kolu bağlı izlemek zorunda kalan isyan dolu bir yürek

Sen ağlama be çocuk
işte yaşam bu
tadacaksın aşk acısını da ihaneti de
çünkü gerçek bu
bilirim en kötüsü dost bildiğin yüzlerin maskesiz gözleri ile yüzleşmek
ama çocuk
inan bana acı da olsa büyümek bu

Hayyam bile demiş ki:
Beni dünyaya getirdi hiç istemeden,
Şaşkınlığımı artırdı yaşam gün günden,
İsteğimle gidecek de değilim buradan
Niye geldik, niye gidiyoruz? Var mı bilen?

Ah be çocuk
kime soruldu ki isteği
kim şaşırmadı ki gözlerini açarken bu koca dünyaya
herkes başaşağı sallanırken iki elin ucunda
poposuna yediği bir şaplakla ağlayarak açtı gözlerini dünyaya

yaşam bu çocuk
mutlulukla mutsuzluk savaşacak yüreğimizde her geçen gün
iki gün ağlayan üç gün gülecek
üç gün gülen dört gün ağlayacak
biliyorum zordur birden tersine dönmesi dünyanın
zordur dertsiz tasasız günleri geride bırakmak
zordur binbir türlü yüreğin
binbir türlü maskesi ile yüzleşmek
pek zordur kalabalıklar içinde var olmak
en zorudur kalabalıklar içinde tek kalmak
ama çocuk
her inişin vardır mutlaka bir çıkışı
biraz sabır biraz metanet
devran bu yine döner elbet
çaresi olmayan tek dert ölüm acısı
inan çocuk
onun bile var zaman denen ilacı
ağlama be çocuk
her yara kurur kabuklanır
alevlerin üzeri bir gün gelir küllenir
indiğinden daha çok çıkarsın inan
yeter ki indiğin yolları iyi bil


ah be çocuk yeter
sen ağlama
ellerim kollarım bağlı
çaresizim anla

parçalama yüreğimi

sen yeter ki dik dur doğrudan şaşma

geçecek inan bana

zamandır her derdin ilacı

işte yaşam denen geçek anla

çünkü büyümek bu...