İnsan Bu, Akıllanmaz!!!

Hiç hak etmeyen birine,
hak ettiğinin çok üzerinde değer verdiğiniz oldu mu?
Aklınız 'hak etmiyor' diye haykırırken
kalbiniz ısrar etti mi
'O da insandır,
ona sevgiyi, en önemlisi saygıyı,
o bizi tüm diğer canlılardan sözüm ona ayıran
insani sıcaklığı gösterirsem, çıkarır maskesini,
adam gibi adam olur,' diye?...

Ve her seferinde duvara toslayıp,
aklınızı güldürdünüz mü, kendi kalbinize?

Düşünürüm bazen ' Neden bu ısrar?' diye...
Cevabı basit aslında:
Egomuz!!!
Evet evet, egomuz kabul edemez
değer bilmeyene değer vermiş olmayı!
Kabul edemez bir türlü bahçıvanı kalbimiz olan egomuz, yanılmayı!!!

Ulan 'İnsan oğlu çiğ süt emmiş.' diye de boşuna dememişler ki!
Siz kalbinizden kan kırmızı bir buket uzatırsınız
çırılçıplak, savunmasız, içten
karşıya...
Karşı, kapı duvar!
Anlama kapasitesinin çok çok altında,
bencil, insanlıktan hiç nasibini almamış,
basit!...

Ama insan bu,
özü kalp yani,
kalbin duygularla harman olmuş farkı hayvandan,
akıllanmaz...

Kötüye 'kötü' diyemez...
İlla da dize getirecek ya kötülüğü,
yenecek,
türüne has sandığı sevgi ile...
Lafın özü:
insan bu,
akıllanmaz!